Разгортваю ўчорашні нумар “Беларускай вайсковай газэты” (№ 225 за 27 лістапада), і адразу кідаецца ў вочы загаловак зь першай паласы: “Европа становится ближе”.
Спачатку я падумаў, што артыкул прысьвечаны расейскім “Іскандэрам”, пераўзбраеньне якімі беларускіх ракетных брыгадаў прадугледжанае пэрспэктыўнымі плянамі нашага Міністэрства абароны (“Беларусы і рынак”, № 46 , 17-24 лістапада 2008 г.). Але калі паглядзеў імя аўтара – Уладзімер Кажэўнікаў – зразумеў, што зьмест будзе далёкі ад вайсковых пытаньняў: паважаны спадар Кажэўнікаў найчасьцей выконвае ролю палітінфарматара й агітатара. І сп. Кажэўнікаў не расчараваў.
На гэты раз пазытыўны тон яўна пераважае ў артыкуле. Тут і пра разьвіцьцё й пашырэньне эканамічных сувязяў паміж Беларусьсю й Эўразьвязам, а таксама міжнароднымі фінансавымі інстытуцыямі, і пра тое, што “настала пара ”прыўзьняць шэнгенскую ”жалезную заслону”, якая нэгатыўна сказваецца на адносінах Менску й Брусэлю”. І нават з пачуцьцём справядлівасьці, якая перамагла, паведамляецца, што “стаўленьне да беларускай апазыцыі зьмянілася і ў нямецкіх палітыкаў”.
Апошнія абзацы ясна тлумачаць чытачу, што ж так моцна паўплывала на пазыцыі эўрапейцаў: “… фінансавы крызіс уяўляе сабой свайго роду інфармацыйна-псыхалягічную бітву даляра і эўра”, “… таму яны [эўрапейцы] так зацікаўленыя ў новых партнэрах, такіх як Беларусь”. Ну, ня могуць немцы разам з французамі ды брытанцамі даць рады фінансавым ястрабам Абамы безь Беларусі!

Пры ўсім сваім прымітывізме артыкул, на маю думку, добра адлюстроўвае цяперашнія зрухі ў дзяржаўнай ідэалёгіі. Эўропа нам ня вораг, а сябар; апазыцыянэры – ужо не агенты Захаду, бо яны нават замежнікам сталіся непатрэбныя. Азэрбайджан выглядае на нашу новую мадэль. Але ёсьць адзін момант, які пакуль ня ўпісваецца ў новую ідэлічную карціну: вайсковае супрацоўніцтва з Расеяй. Стварэньне Адзінай рэгіянальнай сыстэмы супрацьпаветранай абароны Беларусі й Расеі цалкам адпавядае інтарэсам і новаму іміджу Расеі, але абсалютна непатрэбнае Беларусі, і нават цяперашні рэжым, здаецца, адчувае, што вайсковая сфэра й пытаньні нацыянальнай бясьпекі ёсьць вельмі істотнымі й адназначнымі індыкатарамі сапраўднага клопату пра незалежнасьць Беларусі й жаданьня пашыраць і разьвіваць супрацоўніцтва з нашымі заходнімі суседзямі ды іншымі эўрапейскімі краінамі. І, нажаль, дзеяньні беларускіх уладаў у гэтай сфэры не даюць пазытыўных знакаў ані незалежнікам, ані эўрааптымістам.